من با نظر دوست مان که نوشته، ممکن بود به جای خبرنگارافغان جان خبرنگارانگلیسی گرفته می شد، موافق نیستم. اما بدون شک افرادی که درمناطق بحرانی وجنگی فعالیت دارند، همت وکارشان قابل قدراست. درافغانستان به دلایل مختلف برای یک خبرنگارمحلی یا خبرنگارافغان ممکن نیست که پیش شرط تعیین کند. ازسویی هم خبرنگاران افغان، تا جایی که من می دانم وخود یکی از آنها هستم،هیچگونه پشتوانه دولتی ویا غیردولتی ندارد. البته درکشوری که هیچ تضمینی برای هیچ شهروند آن وجود ندارد این خیلی طبیعی است. اما، روزنامه نگاران خارجی، چرا از پشتوانه نظامی گرفته تا پشتوانه سیاسی ومالی وهرنوع پشتوانه ی دیگربرخورد دارند. چنانچه درقضیه اجمل نقشبندی هم همه شاهد هستیم که روزنامه نگار"مشکوک" ایتالیایی باپول گزاف ومعامله آزاد شد ولی اجمل نقشبندی چون ازاسرارهای زیادی باخبربود کشته شد. من می خواهم یک سوال دیگرمطرح کنم که این روزنامه نگاران شجاع خارجی درحالی که درداخل شهرها با گاردها گشت وگذارمی کنند چگونه می توانند به همین سادگی وارد مناطقی شوندکه برای یک شهروند عادی افغان غیرممکن است؟ آیا این ها توسط وزارت های امورخارجه چند کشورویا شبکه های خاص دیگر پیشاپیش سازماندهی نمی شود؟ چگونه ممکن است طالبانی ویا جنگجویانی که مذاکره با دولت افغانستان را بیرون شدن خارجی ها اعلام می کنند، بعد شهروند افغانستان را می کشند وشهروندان خارجی را آزاد می کنند؟ یا این که روزنامه نگاران خارجی دربدل اطلاعات شان با طالبان معامله می کنند؟ این اطلاعات برای که دررسانه ها ما داریم ( یا چیزبیشترآن نشرنمی شود) چقدرارزش مالی وجانی دارد؟

در مناطق بحرانی جان همه در خطر است. ممکن بود به جای خبرنگار افغان جان خبرنگار انگلیسی گرفته می شد. شجاعت روزنامه نگاران جنگی اعم از خارجی و محلی قابل تقدیر است.