بیشتر رسانه های آنلاین به کاربران امکان می دهند تا نظر خود را در پایین مطالب درج کنند.
رم ریدر، سردبیر American Journalism Review می گوید رسانه ها نباید به کاربران اجازه دهند به صورت ناشناس کامنت بگذارند زیرا این افراد نظراتی را می نویسند که در صورت مشخص بودن نامشان، نخواهند نوشت. او می گوید معمولا نظرات بی نام حاوی مطالب خارج از ادب و حملات شخصی نسبت به افراد است و این در جهت منافع رسانه های خبری نیست.
در مقابل، بیل ریدر، استاد روزنامه نگاری در دانشگاه های آمریکا می گوید درج کامنت های بی نام به نظرات عرضه شده اهمیت می دهد زیرا دیگر به دنبال نام افراد نخواهیم بود که بر اساس موقعیت فرد، برای نوشته اش ارزش قایل شویم.
نظر شما چیست؟ آیا رسانه های آنلاین باید به مخاطبان خود امکان بی نام کامنت گذاشتن را بدهند یا این که آنها را ملزم به معرفی خود کنند؟ رسانه شما چگونه عمل می کند؟
دبورا هاول از مسوولان روزنامه واشنگتن پست بر این باور است که خبرنگاران محور اصلی عملیات اطلاع رسانی هستند و "بدون وجود گزارشگران خوب، جامعه به اخبار و اطلاعات مورد نیاز برای سرپا نگهداشتن یک دموکراسی دسترسی نخواهد داشت." به نوشته خانم هاول گزارشگران خوب دارای ویژگی های مهمی هستند که یعضی از آنها عبارتند از کنجکاوی بی پایان، نیاز به درک رخدادها، تعهد، توانایی پیگیری اتفاق ها با استفاده از سرنخ های نه چندان مهم و قابلیت متمایز کردن اطلاعات متناقض. به گفته خانم هاول، کنجکاوی و هوشمندی از صفاتی است که خبرنگاری را به یک امر ذاتی تبدیل کرده است. آیا شما با این نظر موافق هستید؟ یا این که همه افراد می توانند به طور اکتسابی مهارت های لازم را برای تبدیل شدن به یک گزارشگر خوب به دست بیاورند.
تصور کنید در جهانی زندگی می کنید که روبات ها جایگزین روزنامه نگاران شده اند. شاید فکر کنید که این موضوع تنها در داستان های علمی - تخیلی رخ می دهد ولی این طور نیست. گروهی از روزنامه نگاران ورزشی در آمریکا متوجه شدند که برنامه های نرم افزاری می توانند بهتر از آنها خبرنویسی کنند. نظر شما در این باره چیست؟ آیا حاضرید در تحریریه خود با یک روبات خبرنویس همکار شوید؟
روز به روز شاهد حضور بیشتر جوانان علاقمند به روزنامه نگاری هستیم که برای ورود به این حرفه به طور رایگان برای رسانه ها گزارشگری می کنند. به تازگی دو روزنامه نگار شهروند که گزارش هایشان را برای سی ان ان می فرستادند، به موفقیت های قابل توجهی دست پیدا کردند: یکی از آنها در یک رسانه محلی کار پیدا کرد و به دیگری بورس تحصیلی اعطا شد. آیا کار داوطلبانه و رایگان برای علاقمندان ورود به دنیای روزنامه نگاری مفید است؟ آیا این نوع کار کردن، به دنیای حرفه ای روزنامه نگاری آسیب می زند؟ نظر شما چیست؟
ماهیت روزنامه نگاری با گسترش اینترنت و فناوری های ارتباطات به سرعت در حال تغییر است و این نگرانی وجود دارد که آموزش این حرفه در بعضی از نقاط جهان با نیازهای روزنامه نگاری نوین منطبق نیست. علاوه بر این روزنامه نگارانی که در کشورهایی زندگی می کنند که زیرساخت های فناوری اطلاعات در آنها به اندازه کافی توسعه نیافته است، از ارتقای مهارت های حرفه ای خود بازمانده اند. آیا در منطقه ای که شما زندگی می کنید، روزنامه نگاران از آمادگی و آموزش لازم برای کار در محیط کنونی بهره مند هستند؟ آیا برنامه آموزشی دانشگاه ها و سازمان های حرفه ای با چالش های فراروی نسل جدید روزنامه نگاران انطباق دارد؟
فناوری های جدید امکان پوشش خبری بسیاری از رخدادها را به وسیله تلویزیون، رادیو و اینترنت ارتقا داده است ولی همچنان شاهد این هستیم که بعضی از موضوع ها در پوشش خبری رسانه ها لحاظ نمی شود. نیکولاس کریستوف، ستون نویس روزنامه نیویورک تایمز در مطلبی به بی توجهی رسانه ها به مسائل مربوط به بهداشت عمومی مانند بیماری مالاریا پرداخت. به نوشته آقای کریستوف گویی مرگ میلیون ها نفر در اثر ابتلا به مالاریا اهمیت خبری ندارد. خوانندگان این مطلب در واکنش به آن از موضوع های دیگری مانند مرگ و میر مادران باردار، آلودگی آب در بسیاری از نقاط جهان و مشکلات کشاورزی به عنوان دیگر مطالب فراموش شده در پوشش خبری رسانه ها نام بردند. شما چه فکر می کنید؟ به نظر شما رسانه ها به چه موضوع هایی اصلا توجه نمی کنند و به چه موضوع هایی بیش از اندازه می پردازند؟
بسیاری از سازمان های خبری در آمریکا خبرنگاران خود را تشویق می کنند خارج از محدوده کاری نظرات سیاسی شان را ابراز نکنند تا بی طرفی این سازمان ها حفظ شود. مجله نیویورکر گزارش داد بسیاری از جراید آمریکایی به روزنامه نگارانشان اجازه نمی دهند نظرات سیاسی شان را بیان کنند و به عنوان داوطلب در فعالیت های انتخاباتی و تظاهرات شرکت کنند. آنها همچنین نباید نشان هایی را که بیانگر طرفداری از یک کاندیدای خاص است، بر لباس یا خودروی خود نصب کنند. برخلاف این ، در بسیاری از سازمان های خبری در سایرنقاط جهان، بعضی خبرنگاران از حامیان احزاب سیاسی هستند و در خیلی از موارد به خاطر وابستگی های سیاسی جذب سازمان های خبری می شوند. به نظر شما کدام سیاست درست است؟
با توجه به مشکلات اقتصاد جهانی، بسیاری از رسانه های دنیا در حال کاهش هزینه های "زاید" هستند. آموزش، کنفرانس و سمینار از بودجه سازمانهای خبری حذف می شود و خبرنگاران از بیم از دست دادن شغل خود کمتر به سراغ آموزشهای بیرون از محل کار می روند. پاتریک باتلر، معاون برنامه ریزی در مرکز بین المللی روزنامه نگاران می گوید دریافت مجوز بورس های خارجی برای روزنامه نگاران آمریکایی دشوارتر شده است. در عین حال در زمانی که صنعت رسانه با شتاب زیادی تکامل می یابد، خبرنگاران باید بیش از هر زمان دیگری بازآموزی شوند تا بتوانند یک محیط خبری سالم و پویایی کار کنند. در کشور شما چگونه است؟ آیا آمادگی حرفه ای و علمی روزنامه نگاران به خاطر مشکل بودجه در خطر است؟
در کشورهایی که آزادی بیان وجود ندارد، گاهی روزنامه نگاران با پیوستن به گروه های مدافع آزادی عقیده و نوشتن مطلب در این باره به کنشگر سیاسی و اجتماعی تبدیل می شود. در اندونزی، اوپی اسمرادانا که یک روزنامه نگار است، به علت فعالیت سیاسی علیه پلیس در دادگاهی محکوم شد. او به خاطر اهانت پلیس به روزنامه نگاران تظاهراتی را سازماندهی کرده بود. در حالی که بی طرفی یکی از اصول روزنامه نگاری صحیح است، آیا اوپی یا سایر روزنامه نگارانی که درگیر فعالیت های اجتماعی و سیاسی هستند، می توانند به طور موثر در هر دو زمینه فعالیت داشته باشند؟ آیا روزنامه نگاری با کنشگری همخوانی دارد؟ آیا فعالیت سیاسی یک روزنامه نگار اعتبار او را زیر سوال می برد؟
در دوره ای که هر کسی می تواند رسانه خود را داشته باشد و مطالبش را به اطلاع جهانیان برساند، عنوان روزنامه نگار به چه کسی تعلق می گیرد؟ به طور سنتی روزنامه نگار کسی است که در ازای دریافت دستمزد آثارش در مطبوعات و رسانه های دیداری و شنیداری منتشر می شود. دن گیلمور، نویسنده آمریکایی در سایت سالون به این نکته اشاره کرده است که همه افرادی که در اینترنت به نحوی در حال انتشار مطلب هستند، اگر می خواهند روزنامه نگار به حساب بیایند باید مجموعه ای از استانداردها و ضوابط این حرفه را رعایت کنند. نظر شما چیست؟ آیا می توان به هر کسی که مطلبی را در اینترنت منتشر می کند، روزنامه نگار گفت یا این که این لفظ حتما باید به کسانی اختصاص داشته باشد که برای سازمان های خبری کار می کنند؟
آیا دانشکده های روزنامه نگاری برنامه درسی خود را مطابق با تغییرات سریع و شگرف در این حرفه به روز کرده اند یا همچنان از مواد درسی قدیمی برای تربیت روزنامه نگاران جوان استفاده می کنند؟ مجدی ابوفاضل، مدیر برنامه آموزش روزنامه نگاری در دانشگاه آمریکایی بیروت درباره ضرورت ادامه فعالیت دانشکده های روزنامه نگاری به طور سنتی شک دارد. آیا امکان فراگیری همه دروس عرضه شده در دانشگاه ها به طور عملی و در حین کار وجود ندارد؟ اگر در رشته روزنامه نگاری تحصیل کرده اید، برای به روز نگه داشتن خود چه می کنید؟
بیشتر رسانه های آنلاین به کاربران امکان می دهند تا نظر خود را در پایین مطالب درج کنند.
رم ریدر، سردبیر American Journalism Review می گوید رسانه ها نباید به کاربران اجازه دهند به صورت ناشناس کامنت بگذارند زیرا این افراد نظراتی را می نویسند که در صورت مشخص بودن نامشان، نخواهند نوشت. او می گوید معمولا نظرات بی نام حاوی مطالب خارج از ادب و حملات شخصی نسبت به افراد است و این در جهت منافع رسانه های خبری نیست.
در مقابل، بیل ریدر، استاد روزنامه نگاری در دانشگاه های آمریکا می گوید درج کامنت های بی نام به نظرات عرضه شده اهمیت می دهد زیرا دیگر به دنبال نام افراد نخواهیم بود که بر اساس موقعیت فرد، برای نوشته اش ارزش قایل شویم.
نظر شما چیست؟ آیا رسانه های آنلاین باید به مخاطبان خود امکان بی نام کامنت گذاشتن را بدهند یا این که آنها را ملزم به معرفی خود کنند؟ رسانه شما چگونه عمل می کند؟
دبورا هاول از مسوولان روزنامه واشنگتن پست بر این باور است که خبرنگاران محور اصلی عملیات اطلاع رسانی هستند و "بدون وجود گزارشگران خوب، جامعه به اخبار و اطلاعات مورد نیاز برای سرپا نگهداشتن یک دموکراسی دسترسی نخواهد داشت." به نوشته خانم هاول گزارشگران خوب دارای ویژگی های مهمی هستند که یعضی از آنها عبارتند از کنجکاوی بی پایان، نیاز به درک رخدادها، تعهد، توانایی پیگیری اتفاق ها با استفاده از سرنخ های نه چندان مهم و قابلیت متمایز کردن اطلاعات متناقض. به گفته خانم هاول، کنجکاوی و هوشمندی از صفاتی است که خبرنگاری را به یک امر ذاتی تبدیل کرده است. آیا شما با این نظر موافق هستید؟ یا این که همه افراد می توانند به طور اکتسابی مهارت های لازم را برای تبدیل شدن به یک گزارشگر خوب به دست بیاورند.
هر سال صدها فرصت مطالعاتی و آموزشی به روزنامه نگاران سراسر جهان عرضه می شود. صدها کنفرانس و کارگاه آموزشی وجود دارد که روزنامه نگاران می توانند در آن شرکت کنند و صدها رقابت بین المللی برای عرضه آثار حرفه ای آنها وجود دارد.
شرکت در این رویدادهای حرفه ای به دانش و تجربه کاری روزنامه نگاران می افزاید. اما در بیشتر موارد یک مانع وجود دارد: برای شرکت در این برنامه ها باید به زبان انگلیسی مسلط بود.
نظرات شما برای ما اهمیت دارند؟ وارد بحث های هفتگی ما بشوید و نظرات خود را بیان کنید. آیا در طول سال گذشته سایت ما برای شما مفید بوده است؟ آیا توانسته اید از منابع سایت آی جی نت استفاده کنید؟
بیشتر رسانه های آنلاین به کاربران امکان می دهند تا نظر خود را در پایین مطالب درج کنند.
رم ریدر، سردبیر American Journalism Review می گوید رسانه ها نباید به کاربران اجازه دهند به صورت ناشناس کامنت بگذارند زیرا این افراد نظراتی را می نویسند که در صورت مشخص بودن نامشان، نخواهند نوشت. او می گوید معمولا نظرات بی نام حاوی مطالب خارج از ادب و حملات شخصی نسبت به افراد است و این در جهت منافع رسانه های خبری نیست.
در مقابل، بیل ریدر، استاد روزنامه نگاری در دانشگاه های آمریکا می گوید درج کامنت های بی نام به نظرات عرضه شده اهمیت می دهد زیرا دیگر به دنبال نام افراد نخواهیم بود که بر اساس موقعیت فرد، برای نوشته اش ارزش قایل شویم.
نظر شما چیست؟ آیا رسانه های آنلاین باید به مخاطبان خود امکان بی نام کامنت گذاشتن را بدهند یا این که آنها را ملزم به معرفی خود کنند؟ رسانه شما چگونه عمل می کند؟